Jak w przedwojennej piosence

Widziałaś te dłonie - te głaszczące wzajemnie skronie? 

Patrzyłaś, jak tych dwoje staruszków o sylwetkach wiekowych duszków

tuliło się do siebie wzajemnie - jakże im było przyjemnie. 

Szli tak sobie stąpając i trzymając się za ręce - to było takie, 

jak w tej przedwojennej Fogga piosence. 

I chociaż siwizną się już przyozdobili - tacy radośni, tacy szczęśliwi. Prawdziwi. 

- Wystarczyło na nich patrzeć tak z odległości - aby, miłości poznawać prawidłowości. 

- Dobrze, tak czasem od niechcenia wyjść do parku, wyjść z życia cienia. 

Ileż, to zmienia - chwila zapomnienia. 

A zima daje znać o sobie śniegiem i mrozem - szadzią oplata drzewa i krzewy 

- maluje pięknością - pod oczu potrzeby. 

W kominku polana się dopalają - ciepło nam dają. 

- Jeszcze, tylko trzy tygodnie i wiosna obudzi przebiśniegi, krokusy i żonkile 

- wyjdą na spacery młodzi i starzy - każdy z nadzieją na twarzy. 

Będą łapali słońca promienie - malować będą na policzkach rumienie. 

Jak, w przedwojennej piosence - idźmy trzymając się za ręce. 

Sł. T. Mączyński

20.02.2018