Tyś mi...

Dzień ten w sercu zapisuję wielkimi zgłoskami - to, dzień kiedy przylgnęliśmy do siebie soczyście wargami. Dzień ten zapisuję wielkimi zgłoskami - bo, nie ulegamy lekkomyślnie pokusie, jaka krąży nad nami. Czekać będę cierpliwie na chwilę, kiedy oddam ci serce w całości - pozostanę ci wierny ma pani - chociaż, będę tylko twym rycerzem w twej królewskiej dostojności. Blisko będę przy tobie - gdy, mnie wezwiesz skinieniem palca, dłoni gestem - jedna chwila i jestem. Będę cię rozpieszczał słowami, pocałunkami - będę twym ukojeniem - kiedy zapragniesz - twoim spełnieniem. Nie zamierzam opuszczać cię w mej służbie wcale - będę dumnie kroczył przy twym majestacie - wytrwale. Tyś mi boginią i weną - tyś mi snów na jawie spełnieniem. Zrodziła cię potrzeba i utrwaliła chwila. Trwaj mi ukochana bez końca - bądź w tym wszystkim spokojna, bezpieczna i zawsze szczęśliwa. Takiej cię pragnę - taką pozostań - twe życie dla mnie świętością - w wodzie święconej się skryję - a gdy się wodą obmyjesz - ja, będę radował się całą tobą - będę cię pieścił czułością - będę cię obmywał - miłością.

Sł. T. Mączyński

Różańcem oplecione granice

Różańcem oplecione granice - ostoję wiary - polskie jesienne wieczornice.

W różańcu spowite słupy graniczne - jak, kołacze pszeniczne - wieczyste.

Między stacjami różańcowymi - mosty i przejścia graniczne doczesnych bożnice.

Podnosząc się do polskich służb porządkowych - dziewicy oblubienice wiary majętnice.

Nienarodzonych nadzorcy i przemian pokoleniowych pokutnicy - w unii traktowani, jak dzicy.

Mój naród polski Matce Boskiej - służebnicy - na kolanach pokutnicy - w paciorkach męczennicy.

Prości ludzie stojący z różami uczestników na każdej rogatce  - weselnicy oblubienicy.

Wyzwolenia wiarą w Boga w Trójcy jedynego zwolennicy - ustawieni w szpaler przeciwnicy.

Dłoń w dłoń podaną serdeczność - dzielą się tą wielką polską katolicką radością.

Tylko popatrzcie kochani - jak jesteśmy w różańca modlitwie wychowani - pojednani.

Sł. T. Mączyński

10.10.2017

Duszyczka

Duszyczka

Krzyczała dusza z radości - tyle na Ziemi wspaniałości, tyle możliwości. Malutka duszyczka między opętanymi demonami z metalowymi szczypcami. Duszyczka w ciele, jak ziarenko fasoli - a już wie, jak życie boli - jak, nie wiele zależy od poczętego człowieka - kiedy, legislacja przed nim czeka. Duszyczka spoglądała już na świat oczami pod zamkniętymi powiekami - wyobrażała sobie, jak cudownie będzie na świecie - ile, to troski dołożą rodzice z tej chwili beztroski uniesienia nie do zapomnienia. Ciało siły nabierało - życiem eksplodowało. Nic nie było w stanie zahamować tej duszyczki radości - owocu zauroczenia - często miłości. - Jakaż bywa wiosna radosna, jakie bywają radosne wakacje i świąteczne wariacje. - Szkoda, że ciało się nie narodziło - komu to przeszkodziło?

Sł. T. Mączyński

2017.03.23

Krzyż życia

Krzyż na ramiona wziąłem. Krok po kroku stąpałem. 

Ludzie patrzyli - słowom mym nie wierzyli. 

Pod krzyżem się uginałem, wiele razy upadałem 

- ale, zawsze powstawałem, gdy tylko sił nabierałem. 

Krzyż na barkach dźwigałem w samotności wśród ludzkości 

- aż, białogłowa podbiegła - dłonie mi ucałowała, 

chustę łzami zrosiła - na twarz mi położyła. 

- Jakże, mi jej gest serce uleczył 

- mimo, że lud dookoła to serce kaleczył. 

- Krzyż dźwigałem, podnosiłem się,

gdy upadałem ciałem - duchem trwałem. 

- Ludzie pluli na mnie i szydzili 

a wśród nich byli zacni i spolegliwi. 

Pluli i kamieniami rzucali - tacy, 

co to mamony nie szczędzą na tacy. 

- Koronę cierniową na głowę w pogardzie mi na skroniach osadzili 

- tacy byli nadgorliwi ci ludzie pozornie uczciwi. 

- Droga dłużyła się pod stopami 

- a ja szedłem między wami opluwany, 

poniżany i osamotniony. 

- Ale, ona do mnie podbiegała, czoło chustą łzami roszoną 

- wycierała, w oczy mi spoglądała, miłością otaczała. 

- Oprawcy się radowali, pod górę iść nakazali, 

cierpienie mi urozmaicali. 

Brakowało mi chwilami siły, dopadało mnie zwątpienie 

- ale cel był jeden - pokonać miłością upokorzenie. 

- Gdy, widzieli mnie podnoszącego się 

- moi oprawcy - pianę toczyli szubrawcy. 

A białogłowa pod stopy mi płatki kwiatów rzucała, 

aby, stopa za stopą idąc ulgę choć maleńką miała. 

- Podbiegali fałszywi przyjaciele, jakże w życiu ich wiele 

- prosili o przebaczenie wszystkiego złego 

- ale, co mi po nich - niech sami poczują, 

jak łzy pod koroną cierniową smakują. 

- Spoglądam na ciebie białogłowo sercem umiłowana 

- każda twoja łza wylana na chustę, 

którą mi twarz obmywając - ukojenie dawałaś 

- będzie w perły zmieniana aż do żywota wyczerpania. 

- Więc, popatrz mi w oczy i weź moje dłonie w swoje dłonie 

- miej odtąd w sercu ogień, który wiecznie miłością płonie. 

- A wy, patrzcie się na ludzi i dostrzegajcie tego, 

który może o nic nie woła - ale, to on wam

w ostatniej godzinie żywota waszego - pamięć przywoła. 

- Nie przejdźcie obok ciała, które milczy w pokorze 

a jego dusza ludzka o pomoc woła - Boże.

2017.04.02

Sł. T Mączyński